De mens is een junk, verslaafd aan meer en meer willen hebben: meer eten, meer materiële dingen. Als dit wordt afgepakt, dan wordt men gek. En dit noemt men vrijheid.
De mens is eigenlijk verslaafd geraakt aan de gedachte dat je niet goed genoeg bent en alleen goed genoeg bent als je erkenning krijgt van een ander. Dit erkenning zoeken zorgt ervoor dat niets goed genoeg is en dat er een illusie van tekort ontstaat.
Een tekort in alles en ook in voeding, de mens eet zich suf, voelt zich dan niet goed genoeg, vervolgens gaat de mens naar de sportschool om zich suf te sporten. Vervolgens ziet de mens weer eten en eet zich suf. En zo komt de mens in een cirkel terecht.
Een cirkel van voorwaardelijk goed genoeg zijn, wat ook impact maakt op relaties, want de ander is nooit goed genoeg.
Zo ontstaan de relatiehoppers, van de ene relatie naar de ander, maar nooit tevreden zijn.
Wat als de mens denkt vanuit onvoorwaardelijk goed genoeg zijn? Dan weet de mens dat hij of zij altijd goed genoeg is. Er hoeft geen erkenning te worden gezocht, maar alleen gegeven. En dit erkenning geven maakt de mens dan mens.
De mens weet dan dat er voldoende is en heeft geen behoefte meer aan nog meer, want genoeg is genoeg.
Het laat relaties weer leven en er is geen behoefte meer aan het hoppen naar relaties om tevreden te zijn, want een ieder is tevreden.
Onvoorwaardelijkheid zorgt ook voor groei, omdat een ieder elkaar echt ziet en in dialoog is.
Wil jij eindelijk weer tevreden met alles zijn? Laat het mij weten, dan kunnen wij hierover in gesprek gaan.
De mening van Naldje 
Plaats een reactie