Als vluchter en in sommige gevallen pleaser liet ik het narratief bepalen door een ander. Deze ander kon op dat moment wegkomen met het niet nemen van de eigen verantwoordelijkheid, en tegelijkertijd maakte ik mijn narratief zodanig dat die ander het alleen hoefde te bevestigen. Het was een narratief waarin ik geloofde dat het waar was dat ik in alle facetten van mijn leven niet goed genoeg was.
Ik heb mijzelf laten ondersneeuwen en gedaan alsof ik geen toevoeging zou hebben in deze wereld. Diep van binnen wist ik altijd dat ik wel degelijk een toevoeging had, maar ik kon het niet geloven. Ik liet mij daardoor gemakkelijk ondersneeuwen door mensen die zich dominant gedroegen en voor wie niets goed genoeg was.
Maar nu ben ik vol van bewustzijn dat ook ik goed genoeg ben zonder voorwaarden. En ik weet dat mensen die zich dominant gedragen zonder naar de ander te kijken, waardoor de ander niet erkend wordt, dat dat degenen zijn die het meest bang zijn dat anderen hen zien als niet goed genoeg.
Mijn narratief is aangepast van de man die dacht dat hij niet goed genoeg was, naar de man die weet dat hij zonder voorwaarde goed genoeg is. Een man die trots op zichzelf is en trots is op de kennis die hij vergaard heeft.
Een man die klaarstaat om anderen ook bewust te maken van dat hij of zij ook goed genoeg is zonder voorwaarden.
Van onder controle staan door een narratief, naar zelfcontrole van het narratief. Van geleid worden naar leiden.
Wie wil dit niet?
De mening van Naldje 
Plaats een reactie