Als ik kijk naar de wereld waarin wij leven, dan voel ik mij steeds meer een leegte. Het is alsof ik niet pas in deze wereld, alsof ik nooit gepast heb in deze wereld.
Ik zie een wereld waarin het lijkt alsof mensen alleen bezig zijn met zichzelf te profileren voor een ander. De ene mens doet dit op een verbale of fysieke manier, de ander door te pleasen en weer een ander door te vluchten. En tegelijkertijd ziet niemand elkaar werkelijk. Want stel jezelf de vraag: als eenieder elkaar werkelijk zou zien, zou de wereld dan zo zijn zoals deze nu is?
Ik geloof erin dat als iedereen elkaar werkelijk zou zien, eenieder elkaar zou accepteren om wie de persoon is. Het zou dan een wereld zijn waarin mensen zich niet bezighouden met zichzelf te profileren om zich mens te voelen, maar een wereld waarin mensen zich pas mens voelen als ze de ander echt zien en erkennen om wie de ander is.
Het zou een wereld zijn waarin kosten en baten niet continu tegen elkaar worden afgewogen, maar een wereld waarin de kosten en baten in evenwicht zijn. Het zou een wereld zijn waarin het break-even point bereikt is. Een wereld waarin ieder mens ertoe doet en in het middelpunt staat van het leven.
Is zo’n schets van een wereld utopisch, of is het een geloof dat het utopisch is met een doel om de wereld te behouden zoals deze is, met alle gevolgen van dien? Wij allemaal hebben een verantwoordelijkheid voor de wereld waarin wij leven: ‘Ik ben de maatschappij en de maatschappij dat ben ik.’ Dat wat jij de maatschappij brengt, brengt de maatschappij weer naar jou terug.
De vraag is dan: wat geef jij aan de maatschappij om een evenwichtige wereld te creëren, wat de maatschappij weer teruggeeft aan jou?
De mening van Naldje 
Plaats een reactie