Stel je voor dat je een leven leeft waarin jij gelooft dat het waar is dat jij onvoorwaardelijk goed genoeg bent.
Als je daarin gelooft, dan bestaat er geen goed of slecht, want alles is goed.
Er is geen angst meer om als niet goed genoeg te worden beoordeeld. Jouw creativiteit zal dan hoogtij vieren.
Het is dan niet belangrijk om jezelf te laten zien en door de ander als goed genoeg gezien te worden, en dus geaccepteerd te worden als mens, omdat jij onvoorwaardelijk goed genoeg bent.
Er ontstaat dan ruimte de ander te erkennen en dat erkennen maakt jou mens. Dit erkennen van de ander om wie de ander is, zorgt ervoor dat er geen regels nodig zijn om slecht gedrag te reguleren, want slecht gedrag bestaat niet meer.
Pestkoppen die slecht praten over anderen uit angst voor hun eigen niet goed genoeg zijn en daarmee anderen bang maken, zijn er niet meer.
Er zijn mensen die dit als een illusie bestempelen, maar wat als het spreken over dat het een illusie is, zelf al de angst is die een ander laat zien uit angst dat zijzelf niet goed genoeg zijn?
De mening van Naldje 
Plaats een reactie