Er zijn berichten waarin gewaarschuwd wordt voor een oorlog: een grote, mondiale oorlog.
Alleen wat ik zie, is dat de oorlog al een tijdje begonnen is. Het is een oorlog met als prijs het zelfbeeld. Aan de ene kant is het wat ik noem imperialistische zelfbeeld van de man die beter is dan alle andere mensen. Een zelfbeeld waarin er continu een wij en zij geschapen wordt met het doel om het narratief te bepalen en te controleren.
Daartegenover staat het wat ik noem inclusieve zelfbeeld: dat elk mens gelijkwaardig is en er geen mens is die op basis van een huidskleur meer is dan een ander. Het is een zelfbeeld van saamhorigheid en niet van verdeling tussen wij en zij. Een zelfbeeld waarin niet één iemand het narratief controleert en bepaalt, maar waar eenieder het narratief vormgeeft.
De wereld staat op een kantelpunt: kiezen wij voor het oude, waarin er geloofd wordt in het oude geloof van orde, waarin er altijd iemand is die onderdrukt en uitgebuit wordt, zodat een ander een leven kan leiden gebaseerd op de luxe van materiële zaken, of kiezen wij voor een wereld waarin niemand wordt uitgebuit en wij allemaal een leven kunnen leiden zonder uitbuiting?
En de paradox is dat er hier toch weer een wij en zij ontstaat, maar het is een wij en zij die een richting bepaalt. Een richting naar ongelijkheid of een richting naar gelijkwaardigheid. Het is een keuze van richting naar stilstand of een richting naar daadwerkelijke groei; en niet materiële groei, maar echte groei als mens.
Ik geef de voorkeur aan een inclusief zelfbeeld. Een zelfbeeld waarin ik groei als mens en niet stilsta als mens.
Waaraan geef jij de voorkeur?
De mening van Naldje 