Wanneer is het voor het laatst geweest dat jij met echte interesse aan iemand hebt gevraagd hoe de persoon een bepaalde situatie ervaren heeft?
Het valt mij op dat veel mensen weinig echte interesse tonen in de situatie van een ander. Maar dat kan natuurlijk ook aan mij liggen dat dit opvalt.
Het lijkt alsof iemand zijn ervaringen vertelt en dat er dan of bevestigend gereageerd wordt of ontkennend, waardoor een discussie ontstaat. Vaak is het een bevestiging van de ervaring. Deze bevestiging wordt dan gezien als de erkenning voor degene die die ervaring deelt. Er zijn weinig mensen die vragen wat de ervaring deed met de ervaringsverteller. Deze vraag toont de werkelijke interesse in een ander, want hierop kan de werkelijke empathie en gevoel gegeven worden.
Het geven van alleen de bevestiging voelt voor mij aan als een transactie in de hoop dat de ander ook jou gaat zien als jij je ervaring deelt.
Als dit is hoe jij je leven inricht, vraag je dan af: reageer jij om uiteindelijk erkenning te krijgen, maar wat doe jij om de ander te erkennen, behalve alleen maar bevestigen?
Zou het niet beter zijn als jij de ander echt gaat zien door te vragen hoe de ander zich echt voelt in plaats van alleen maar de ander in alles te bevestigen?
De mening van Naldje 
Plaats een reactie