Stefan is een weekendje weg met Yara. Yara is nog in hun hotelkamer en maakt zich klaar voor hun dagtrip. Stefan wacht in de lobby.
Stefan heeft net een cappuccino genomen en zit aan een tafeltje. Hij ziet een vrouw aankomen lopen. Zij loopt met veel vertrouwen en dat maakt dat Stefan haar intrigerend vindt.
Ze vraagt aan Stefan of zij aan zijn tafel even kan zitten. Stefan knikt bevestigend. Alleen hoopt Stefan niet dat Yara opeens naar beneden komt, want hij weet dat zij dan gelijk gaat denken dat hij vreemdgaat.
De vrouw vraagt aan Stefan: “De cappuccino ziet er lekker uit. Waar heb jij deze gehaald? En trouwens, mijn naam is Amber.”
Stefan geeft Amber netjes antwoord: “Aangenaam, Amber. Mijn naam is Stefan. De cappuccino kan je halen in het restaurant hier om de hoek. Het smaakt ook echt lekker.”
Amber reageert zelfverzekerd: “Dank je, Stefan. Dan ga ik straks een cappuccino halen. Ben jij hier op vakantie of is het een zakenreis?”
Stefan antwoordt: “Ik ben hier voor een korte vakantie met mijn vriendin, en jij?”
“Wie is dat? Wie is die vrouw die zo naar je lachte? Ik ben even weg en gelijk al met een andere vrouw bezig. Ik kan jou echt niet vertrouwen. Laat nu eens een keer zien dat je echt om mij geeft!”
“Ik ben hier voor een zakenreis. Ik heb straks een afspraak met een zakenpartner. Deze plek is ook echt een mooie plek om samen met je liefdespartner te komen. Hoe bevalt de korte vakantie tot nu toe?”
Stefan voelt in de vraagstelling van Amber dat zij echt oprecht geïnteresseerd is in wat hij vindt van de vakantie, maar toch besluit hij een sociaal gewenst antwoord te geven: “Ik vind dit echt de perfecte vakantie. Ik voel mij echt tot rust komen.” Eigenlijk voelt Stefan zich niet tot rust komen. Hij voelt zich nog veel gestresster. Het plannen van de vakantie voelde al als druk, maar op vakantie zelf voelt hij nog meer druk. Yara heeft zoveel verwachtingen dat hij er maar moeilijk aan kan voldoen, maar hij moet wel. Het alternatief is dat Yara alleen maar zit te schelden op hem.
Amber stelt dan de vraag: “Wat maakt dat jij echt tot rust komt? Is er een speciale plek hier waar je tot rust kan komen?”
Stefan voelt deze vraag echt tot hem doordringen alsof Amber een soort leugendetector is. De vraag is zo oprecht en zo vol met interesse dat hij moeilijk iets kan verzinnen wat hem echt tot rust brengt hier. Stefan breekt en voelt de tranen in zijn ogen. De rust is immers ver te zoeken. Stefan is even stil en Amber vult hem niet aan en blijft ook stil. Die stilte voelt voor Stefan vreemd aan en dan antwoordt hij: “Ik moet heel eerlijk bekennen: ik heb geen speciale plek waar ik hier tot rust kom. En eigenlijk kom ik helemaal niet tot rust.” Het huilen staat hem nader dan het lachen.
Amber merkt het op: “Ik zie dat je emotioneel wordt. Ik vind het heel vervelend om te horen dat je op je vakantie eigenlijk niet tot rust kan komen. Wat maakt dat je helemaal niet tot rust komt hier?” Stefan kijkt heel snel op om te controleren of Yara niet toevallig al beneden is en dan antwoordt hij: “Alles wat ik doe, lijkt nooit goed genoeg te zijn voor mijn vriendin. Ik doe mijn best om het haar naar de zin te maken. En dat het nooit goed genoeg lijkt te zijn, dat geeft mij stress.” Amber kijkt naar Stefan en ziet het ongemak in het gezicht van Stefan. Zij pakt een stilte en zegt dan: “Ik vind het echt moedig dat je je zo open opstelt om je ware gevoelens aan te geven. Daar mag je echt trots op zijn. Hier laat je echt wel zien dat je goed genoeg bent.” Stefan wordt stil. Hij voelt een glimlach opkomen bij de woorden “dat je goed genoeg bent”, maar de glimlach onderdrukt hij weer snel. De woorden van Amber doen hem goed. Het is de eerste keer dat iemand echt naar hem luistert en hem ziet om wie hij is. Hij kijkt naar Amber en ziet echte schoonheid in haar, zowel uiterlijk als innerlijk om wie zij is. Wat Stefan nu voelt, is een soort gevoel van liefde en geliefd worden. Het is de eerste keer dat hij geen moeite hoeft te doen om gezien te worden, omdat Amber hem al ziet.
Amber vraagt Stefan: “Heb je zin om contact te houden? Ik weet dat je een vriendin hebt, dus probeer achter het contact niet te veel te zoeken. Zie mij als een soort klankbord. Als je het niet wilt, dan mag je aangeven dat je het liever niet wilt.”
Stefan wordt stil. Hij denkt even na. Hij kijkt weer snel op of Yara niet toevallig eraan komt en zegt dan: “Contact hebben om gewoon te praten, dat kan geen kwaad. Ik vind het leuk en goed om contact te houden.” Stefan en Amber wisselen hun nummers uit en Stefan begint wel vlinders in zijn buik te voelen.
Yara is inmiddels beneden gekomen en ziet dat Amber net wegloopt bij Stefan. Yara loopt met grote stappen naar Stefan en vraagt hardop: “Wie is dat? Wie is die vrouw die zo naar je lachte? Ik ben even weg en gelijk al met een andere vrouw bezig. Ik kan jou echt niet vertrouwen. Laat nu eens een keer zien dat je echt om mij geeft!”
Stefan blijft stil. Hij kan weinig uitbrengen, maar hij voelt zich erg opgelaten.
Amber hoort Yara vanop een afstand praten tegen Stefan en kijkt naar achteren. Zij snapt nu wat Stefan doormaakt en hoopt dat hij leert om zijn grenzen aan te geven.
Wat zich in die lobby in een paar minuten voltrekt, is geen toevallige ontmoeting, maar een stil drama van aanpassing.
Stefan kiest instinctief voor de schijn van rust om de storm te ontwijken. Maar wanneer Amber hem niet vraagt hoe zijn vakantie hoort te zijn, maar wat hem werkelijk raakt, valt de verdediging weg. Het is de ervaring van echt gezien worden die hem doet breken en die hem tegelijkertijd herinnert aan zijn eigen waarde.
Het is een mechanisme dat velen zullen herkennen: de neiging om jezelf krampachtig weg te cijferen om de ander op zijn gemak te stellen, gedreven door de stille angst anders niet goed genoeg te zijn.
De vraag is wanneer de prijs van die bewaarde vrede te hoog wordt. Want wie constant bezig is de rust voor de ander te bewaren, verliest uiteindelijk het contact met zichzelf.
Wie de moed vindt om dat patroon te onderzoeken, zet de eerste stap naar regie over het eigen leven.
Zet de eerste stap door hiernaartoe te gaan: https://authenticshadow.com/regie/
