Arthur is net aangekomen op zijn werk. Hij zit apart in een overlegruimte. Hij heeft zijn laptop net aangesloten en voor hem staat een beker met verse koffie zwart. Zonder koffie kan Arthur moeilijk opstarten. Koffie geeft hem de energie, de energie om zijn werk te doen. Het drinken van de koffie en de geur van de koffie zijn oprecht de enige dingen waar hij van kan genieten.
Er wordt geklopt op de deur van de overlegruimte. De deur gaat langzaam open en het hoofd van Stefan komt langzaam tevoorschijn achter de deur. Arthur reageert bits op Stefan, omdat hij vindt dat Stefan hem verstoort in het genieten van zijn zwarte koffie: ”Ja! Wat is er?“ Stefan stamelt en zegt: ”Hmm, sorry dat ik je stoor. Ik weet dat je op deze vroege ochtend even alleen wilt zijn, maar Yara staat op de afdeling en ze zegt een afspraak met jou te hebben.“
Arthur kijkt snel in zijn agenda en ziet dat er helemaal geen afspraak in zijn agenda staat. Yara doet dit altijd. Ze komt zomaar onaangekondigd op de afdeling en zegt dan dat ze een afspraak heeft en houdt daar aan vast. Arthur vindt Yara een erg koppige vrouw. Het is een vrouw die hij echt kort moet houden, want anders loopt ze over hem heen. Daarnaast hoort hij ook verhalen dat Yara bij zijn teamleden erg slecht over hem praat. Arthur zegt: ”Stefan, ik heb helemaal geen afspraak met haar. Altijd komt ze zomaar op de afdeling. Ik word moe van dat mens. Zeg haar maar dat ik over een half uur tijd heb. En nog iets, Stefan! Als er mensen komen die zeggen dat ze een afspraak hebben met mij, stoor mij niet meer. Als ik een afspraak heb, dan zien ze mij vanzelf verschijnen.“ Stefan reageert hierop met: ”Het spijt mij, Arthur. Ik zal je in het vervolg niet meer storen.“
Stefan loopt naar Yara. Yara is een vrouw strak in een mantelpak. Ze heeft net genoeg make-up op om vrouwelijk te zijn en dat maakt haar ook gelijk krachtig. Zij is een mooie vrouw om te zien, maar straalt ook uit dat mensen geen grappen met haar moeten maken. Stefan brengt de boodschap over van Arthur naar Yara. Yara raakt zichtbaar geïrriteerd, maar blijft wel wachten. Daarnaast begint ze bij Stefan te vertellen wat ze van Arthur vindt. Zij vindt Arthur een man die geen verantwoordelijkheid neemt en altijd de ander de schuld geeft. Het wordt tijd dat hij weggaat. Stefan durft hier weinig tegen in te brengen en knikt instemmend.
Arthur voelt zijn bloeddruk stijgen. Zijn hoofd wordt rood van woede. Hij balt zijn vuisten.
Het is inmiddels een half uur later. Arthur komt uit de overlegruimte gelopen en ziet Yara zitten in de kleine woonkamerruimte op de afdeling. Arthur doet alsof hij Yara niet ziet zitten en loopt voorbij de kleine woonkamer naar de koffieruimte met zijn koffiebeker in zijn hand.
Hij heeft eerst nog meer koffie nodig voordat hij het gesprek met Yara aankan.
Yara ziet Arthur en raakt echt geïrriteerd dat hij zo langs haar heen loopt, maar kijkt Arthur niet aan. Yara laat zich niet kennen en vindt dat hij respect moet tonen voor haar.
Arthur heeft zijn beker gevuld met koffie en staat nu voor Yara en zegt: ”Zo, je wilde mij spreken! Ik heb niets in mijn agenda staan, maar het kan wel even snel. Wat is er aan de hand?“
Yara kijkt nors en geïrriteerd naar Arthur. Ze reageert op hem met: ”Niets in je agenda staan? Dan moet je een keer goed luisteren. Vorige week hebben we afgesproken om even met elkaar te zitten en dan zit je nu glashard te liegen dat we niets hebben afgesproken. Dit zijn ook van die dingen waar ik het over wil hebben. Jij houdt je niet aan je afspraken. Jouw team is een zooitje, ze doen niet wat ze moeten doen en dat komt omdat jij niet goed aanstuurt.“
Arthur voelt zijn bloeddruk stijgen. Zijn hoofd wordt rood van woede. Hij balt zijn vuisten. ”Wat? Afspraak gemaakt? Wij hebben niets afgesproken. Jij wilde samen iets bespreken en jij zou een afspraak inplannen. Jij hebt dat niet gedaan. En dan kom je mij de schuld geven? Jij pakt nooit je verantwoordelijkheid. En over mijn team gesproken: mijn team functioneert beter dan die van jou. Als ze iets niet doen, spreek ik ze direct aan. Het is vooral een Casper die weinig doet. Dus waar heb jij het over? Kijk eerst naar je eigen team.“
Yara begint te trillen met haar lip van woede. Haar ogen gaan nog norser staan dan hoe ze al staan. ”Jij verzint altijd dingen, Arthur. Ik heb niets gezegd over dat ik een afspraak zou inplannen. Met jou valt echt niet te praten. We gaan dit gesprek wel aan in het MT-overleg. Dan mag je je borst nat maken.“ Arthur reageert nu nog bozer: ”Moet ik mijn borst nat maken? Maak jij die maar nat, want je gaat het echt wel horen dan.“
Stefan en Casper horen deze uitbarsting en kijken om. Het gaat hard tegen hard. Stefan staat pal achter Arthur en Casper voelt de drang opkomen om weg te duiken en doet alsof hij de uitbarsting niet hoort.
In de dynamiek tussen Arthur en Yara zien we dat allebei niet naar elkaar luisteren. Ze blijven vasthouden aan hun eigen punt om zo de controle over de situatie te houden. Doordat ze beiden blijven vasthouden gaan ze allebei dreigen om het in het MT-overleg te bespreken en dat ze hun borst kunnen natmaken. Beiden hebben de hoop dat een van hen zal zwichten voor het dreigement.
Beiden lopen ze vast in een dynamiek van koppigheid. Deze koppigheid belet hen om een echte dialoog aan te gaan en zo te groeien.
Zowel Stefan als Casper durven zich niet te mengen. Stefan kiest steevast partij voor Arthur en Casper doet alsof hij de uitbarsting niet hoort.
De angst om toe te geven is groot, want dat betekent kwetsbaar opstellen, wat weer kan betekenen dat de ander denkt dat ze niet goed genoeg zijn.
Herken jij zo’n dynamiek in jouw leven?
Zo ja, wat voor impact heeft zo’n dynamiek op jouw leven?
Durf jij te erkennen dat je een afspraak verkeerd geïnterpreteerd hebt of blijf je vasthouden aan jouw eigen interpretatie?
Hoe vaak heb jij met een ander een echte dialoog gehad, waardoor jij kon stellen dat er sprake was van groei?
