Sofie zit te wachten in een koffiebar. Zij heeft daar afgesproken met Victor. Victor kent zij nog uit haar studieperiode. Zij hebben samen heel wat uurtjes gestudeerd en elkaar goed geholpen om alle studievakken te behalen. Zij heeft Victor zeker al 20 jaar niet meer gezien of gesproken na het afronden van haar studie.
Een maand geleden zijn ze elkaar toevallig tegengekomen op het treinstation. Het was een mooie ontmoeting. En op dat moment hebben ze ook nummers uitgewisseld om samen op een rustig moment in een koffiebar af te spreken en bij te praten.
Ze hebben samen afgesproken om 10:00 uur. Sofie zit er al een kwartier. Zij is om 9:45 aangekomen. Victor komt precies om 9:55 aan.
Hij ziet Sofie in de rustig ogende koffiebar al zitten en loopt naar haar toe. Ze begroeten elkaar met een omhelzing en gaan tegenover elkaar zitten aan één tafel.
Sofie had nog niets besteld, omdat ze wilde wachten totdat Victor er was, zodat ze samen konden bestellen, ook al had ze op het moment dat de bediende kwam om haar bestelling op te nemen, wel al trek in een lekkere koffie.
De bediende staat nu aan de tafel en vraagt wat zowel Victor als Sofie willen hebben. Sofie bestelt een koffie zwart en Victor een cappuccino. Victor vraagt aan Sofie na de bestelling: ”Hoe laat was je eigenlijk hier binnen?” Sofie zegt: ”Ik was er om 9:45 uur.” Victor kijkt Sofie lachend aan en zegt: “Dan was je lekker op tijd. Wat was de reden dat je nog niet direct besteld had voor jezelf?“ Sofie zegt: ”Ik wilde wachten tot jij er was. Anders staat het zo raar, als jij binnenkomt en je ziet mij al aan de koffie, terwijl wij samen hebben afgesproken.“
Victor vraagt zich af wat er schuilgaat achter wat Sofie zegt
Victor zegt: ”Ik vind het helemaal niet raar hoor als je al had besteld. Wij zijn hier tenslotte niet alleen om koffie te drinken, maar om bij te praten hoe het nu echt met ons gaat.“
Sofie wordt stil van dat antwoord. Zo had ze het nog niet bekeken. Ze heeft één keer wel iets besteld toen zij er eerder was dan iemand met wie ze had afgesproken. Dat was de eerste afspraak met haar man Arthur. Arthur was niet blij dat ze zonder hem al had besteld. Wat werd Arthur daar toch boos over. Dat is eigenlijk het moment dat ze daarna rustig wachtte tot de persoon met wie ze had afgesproken ook aanwezig was.
Alleen al deze opmerking van Victor die haar toestemming gaf om vooraf zelf al te bestellen, voelt voor haar als een bevrijding, als een opluchting. Dit ene moment voelt ze zich al gezien.
Victor, die gelukkig getrouwd is met Amber en twee kinderen heeft, vraagt aan Sofie: ”Hoe gaat het nu met je, Sofie?”
Sofie zet haar beste lach op die ze kan opzetten, maar tegelijkertijd komt de lach niet oprecht over. Ze antwoordt: ”Met mij gaat het goed hoor. Ik heb net een nieuwe baan en ben erg blij met deze baan. Thuis gaat het ook goed. Wij zijn net twee weken terug van vakantie in Spanje. Lekker met alleen Arthur weggeweest.” Het valt Victor op dat op het moment dat ze de naam Arthur uitspreekt, er verdriet zichtbaar wordt op haar gezicht.
Victor vraagt zich af wat er schuilgaat achter wat Sofie zegt en zegt: ”Wat leuk dat je een nieuwe baan hebt. Heb je een fijne vakantie gehad in Spanje?” Sofie wordt stil en denkt vijf seconden na. De waarheid is dat de vakantie in Spanje vol stond van de spanning. Deze spanning voelt ze eigenlijk altijd al als ze met Arthur op vakantie gaat. In haar beleving is niets goed genoeg en dat uit zich zelfs op vakantie. Op alles wat zij doet heeft Arthur wel commentaar. Sofie antwoordt aan Victor: ”Mijn vakantie was op zich wel leuk. Ik heb lekker kunnen uitrusten en ben nu weer vol aan het werk.”
Victor ziet een twijfel in haar gezicht terwijl ze dit zegt. Victor zegt: ”Ik zag net, toen je aangaf dat je naar Spanje was gegaan samen met Arthur, dat je verdrietig werd bij het uitspreken van de naam Arthur. En nu zie ik twijfel bij je als je zegt dat het een leuke vakantie was. Wat is er gebeurd op je vakantie? Als je er niet over wilt praten, dan is dat ook goed.“ Sofie schrikt van wat Victor zegt. Hoe kan hij dit gezien hebben? Vervolgens herinnert ze zich dat Victor altijd wel een goed oog heeft gehad. Hij zag haar altijd al voor wie zij was, zonder een oordeel te hebben. Dat voelde echt goed. Ze had echt het gevoel dat ze gezien werd. En nu heeft ze weer dat gevoel, dat gevoel dat ze heel erg mist bij Arthur. Zij doet alles voor Arthur in de hoop dat hij haar ziet, maar het is nooit goed genoeg voor Arthur. Sofie antwoordt: ”Ik vind het knap dat het je opvalt, Victor. Mijn vakantie was niet zo leuk als ik gehoopt had. Ik heb met Arthur altijd het gevoel dat ik iedere keer weer iets harder mijn best moet doen en dat het nooit goed genoeg is. Deze vakantie heeft mij echt uitgeput. Ik wil zo graag goed doen voor Arthur en ik wil zo graag dat hij mij accepteert, maar het is nooit goed genoeg. Ik weet niet meer wat ik nog meer moet doen.”
Victor is stil. Hij kijkt Sofie aan en ziet de wanhoop in haar ogen. Hij heeft oprecht met haar te doen. Dan vraagt Victor aan Sofie: ”Sofie, wie ben jij nu echt? Wat maakt jou nu echt gelukkig?“
Sofie wordt nu nog stiller. Dit zijn vragen die zij moeilijk vindt om te beantwoorden, omdat zij al heel lang leeft om te zijn wie de ander wil dat ze is. Victor heeft geduld en kijkt haar met een rustige blik aan. Sofie antwoordt met twijfel: ”Hmmm, ja, dat zijn hele goede vragen. Wie ben ik nu echt? Ik vind dat echt heel moeilijk om te beantwoorden. Ik weet eigenlijk niet goed wie ik ben, alleen dat ik op veel momenten in mijn leven tekortschiet als vrouw. En wat maakt mij gelukkig? Ik word gelukkig als ik kan zijn wie ik echt ben, als ik kan doen wat ik echt wil zonder dat iemand daarover gaat oordelen.“ Sofie valt nu stil en kijkt bedachtzaam met betraande ogen naar Victor.
Victor ziet dat Sofie emotioneel wordt en vraagt haar: ”Wie heeft jou verteld dat je als vrouw tekortschiet?” Sofie schrikt van deze vraag. Ze krijgt het warm van binnen en antwoordt: ”Ik denk niemand direct. Het is meer dat als ik wat doe, ik een afwijzing hoor, maar ook voel. Deze afwijzing hoor en voel ik van anderen, waaronder Arthur.” Victor reageert hierop met: ”Dus de ander zegt dan eigenlijk dat jij niet goed genoeg bent als vrouw. Maar wat vind jij nu zelf? Vind jij zelf dat jij ook niet goed genoeg bent?”
Bij deze vraag valt Sofie stil. Dit is de vraag waar ze echt goed over moet nadenken om te beantwoorden. Het is deze vraag die haar na afloop van de ontmoeting met Victor bezighoudt als ze thuis aan het koken is. Het is deze vraag die haar de volgende dag op haar werk nog bezighoudt. Maar een antwoord heeft ze nog steeds niet. Of beter gezegd: het antwoord durft ze niet te geven, want diep van binnen weet ze wel dat zij goed genoeg is.
Wij zien hier Sofie die een patroon heeft ontwikkeld om altijd maar goed te doen in de ogen van de ander in de hoop dat die ander haar zal erkennen. Maar zij merkt dat hoe harder zij haar best doet, het bij anderen nooit goed genoeg is. Dit maakt dat zij zich niet gelukkig voelt, maar zelfs bang is om toe te geven dat ze niet gelukkig is, uit angst dat de ander haar daardoor niet goed genoeg vindt. Het is de ontmoeting met Victor, die haar wel durft te zien om wie zij is en haar daarom accepteert, waardoor ze zich wat meer durft te uiten.
Maar de vraag wie zij is en of zij vindt dat ze goed genoeg is, dat is een vraag die heel moeilijk voor haar te beantwoorden is.
Herken jij jezelf of iemand anders in dit patroon van alles doen voor de ander in de hoop om erkend te worden, terwijl het voor de ander nooit goed genoeg is? Ken jij jouw echte waarde en durf jij die te uiten aan anderen?
Geloof in jezelf en weet: ook jij bent goed genoeg, goed genoeg zonder de voorwaarden van de ander. Leer jezelf te zien en te respecteren om wie jij bent, want als jij dat bij jezelf niet kan, wat maakt dan dat jij verlangt dat een ander jou moet zien en respecteren?
