Het is maandagmorgen om 9.00 uur. Yara heeft zich klaargemaakt voor een afspraak. Zij heeft een zakelijke afspraak met Victor om 10.30 uur. Zij heeft Victor één keer eerder ontmoet. Yara vindt Victor heel irritant. Wat Victor zo irritant maakt, is dat hij bij zichzelf blijft en niet te manipuleren is. Als Yara haar product wil verkopen aan Victor, dan zal ze echt alles uit de kast moeten trekken om ervoor te zorgen dat Victor het product onmisbaar gaat vinden. En vooral dat ze alles uit de kast moet trekken om te verkopen, vindt ze irritant, want bij de meeste mensen gaat het haar zo gemakkelijk af dat ze uit haar hand eten, maar bij Victor is het anders.
Yara kijkt, voordat ze weggaat naar de afspraak, nog even in de spiegel hoe ze eruitziet. Zij is niet helemaal tevreden met wat ze aanheeft. Ze vindt haar pakje iets te preuts en gelooft dat ze zo Victor helemaal niet kan inpakken om haar product te verkopen. En ze was al een uur bezig met uitzoeken wat ze aan gaat doen. Ze gaat nu weer naar haar slaapkamer en besluit iets anders aan te doen wat haar lichaam wat meer accentueert. Het is 9.30 uur en Yara gaat eindelijk de deur uit.
Victor zit dan al in de auto om naar de afspraak met Yara te rijden. Hij verwacht om 10.25 uur aan te komen. Hij weet dat Yara een veeleisende vrouw is die heel graag een „ja” wil horen en heel moeilijk „nee” kan accepteren. Hij is heel erg benieuwd naar het product dat zij aan hem wil verkopen.
Het is 10.25 uur en Victor is precies op het tijdstip van zijn verwachting aangekomen. Hij gaat zitten aan een vrije tafel en bestelt een cappuccino.
Inmiddels is het 10.30 uur en Victor zit nog alleen te wachten op Yara, genietend van zijn cappuccino. Rond 10.40 uur ziet Victor Yara aankomen lopen. Hij ziet dat ze veel aandacht besteed heeft aan haar uiterlijk. Hij vindt dat de kleding die zij aanheeft haar lichaam goed accentueert. Hij staat op om haar te begroeten en geeft haar een compliment. Dit is precies wat Yara had gehoopt. Yara voelt zich nu alsof ze met 1-0 voorstaat om haar product aan Victor te verkopen.
Yara kijkt wat onrustig om zich heen. De eerste vraag van Victor slaat in als een bom.
Yara gaat zitten en merkt op dat Victor al iets heeft besteld. „Ik zie dat je al wat besteld hebt. Ik vind het wel jammer dat je niet even kon wachten totdat ik er ben.” Victor reageert hierop met: „Ik kan mij voorstellen dat jij dat jammer vindt. Ik was hier om 10.25 uur en om 10.30 uur heb ik mijn cappuccino gehad. Toevallig het tijdstip dat we hadden afgesproken. Ik zie er dan ook geen probleem in dat ik al iets heb besteld.”
Yara wordt stil en ervaart een aanval van Victor op het feit dat ze te laat is. Ze besluit hierop te reageren met: „Ik was later doordat het openbaar vervoer niet meezat. Veel vertraging gehad met de trein, anders was ik wel op tijd geweest.” Yara vertelt er niet bij dat ze vrij laat vertrokken is van huis, omdat ze het nodig vond om toch nog andere kleding aan te trekken.
Nadat Yara een zwarte koffie besteld heeft, komt zij bij Victor ter zake. „Ik wil graag mijn product aan je laten zien. Het zijn instappers die ik in verschillende kleuren verkoop. Ik heb hier een prototype voor je. Wat vind je hiervan?” Victor pakt een schoen en inspecteert de schoen. Hij voelt niets bij de schoen. De schoen ziet eruit als een normale schoen. Hij ziet niets speciaals aan de schoen. Hij vraagt aan Yara: „Wat zou de reden kunnen zijn dat ik een voorraad van deze schoenen aankoop en verkoop in mijn winkel?” Yara raakt geïrriteerd en zegt: „Wat ik al zei: het zijn verschillende kleuren die ik verkoop. Het zijn speciale kleuren, waardoor het lijkt alsof iemand op moderne kunst loopt. Dit is iets wat je niet vaak ziet en het zorgt ervoor dat mensen die erop lopen, opvallen. Het geeft een stimulans aan iemands zichtbaarheid. Maar jij vindt het niet bijzonder dus? Had ik ook wel verwacht, omdat jij niets snapt van moderne schoenen.”
Victor kijkt rustig naar Yara. Hij merkt aan haar hoe graag zij de schoenen wil verkopen en daarmee probeert hem te degraderen tot iemand die niets snapt. Het idee van kunst op schoenen vindt hij een mooi idee. Alleen zit zijn doelgroep daar niet echt op te wachten. Hij antwoordt dan ook met: „Allereerst wil ik wel aangeven dat ik het vervelend vind dat je mij neerzet alsof ik het niet snap. Ik vraag mij af wat je doel is met deze opmerking. Hoop je dat ik zo alsnog jouw product koop door mij schaarste aan te praten en dat ik niet goed genoeg ben? Daarnaast vind ik het idee van kunst op schoenen een heel mooi en goed idee. Alleen zit mijn doelgroep daar niet op te wachten. Zij willen zakelijke schoenen. Ik zou sowieso doorgaan met het verkopen van je product, omdat ik geloof dat er anderen zijn die het wel kunnen en willen verkopen, omdat het precies past bij wat hun doelgroep wil hebben.”
Yara kijkt wat onrustig om zich heen. De eerste vraag van Victor slaat in als een bom. Zij voelt zich nu aangevallen door Victor. Zij voelt zich ter verantwoording geroepen en weet niet goed hoe ze moet reageren. Ze reageert met: „Ik heb helemaal niet gezegd dat jij het niet snapt. Ik vond het gewoon raar dat je niet had opgelet toen ik zei dat ik schoenen verkocht met verschillende kleuren. Maar ik zou nooit beweren dat jij het niet snapt. Ik probeer je ook helemaal geen schaarste aan te praten, zodat jij het koopt. Als je het niet wilt kopen, dan is het goed zo. Ik weet dat je spijt gaat krijgen. Ik ga wel aan iemand anders vragen of die de schoenen wil kopen.”
Victor kijkt naar Yara. Hij is enigszins verbaasd dat zijzelf niet herkent en erkent dat ze hem heeft weggezet alsof hij het niet snapt. Hij voelt in haar hele antwoord nog altijd een weerstand, een weerstand van het niet kunnen accepteren dat deze schoenen niet passen bij zijn doelgroep. Hij laat het daarbij en wenst Yara oprecht veel succes met de verkoop van haar product.
Yara op haar beurt heeft het gevoel dat ze afdruipt en dat ze niet goed genoeg is. Zij sust zichzelf met de gedachte dat er anderen zijn die haar wel snappen en wel haar product begrijpen en dus ook met haar in zee willen gaan. Yara heeft niet door dat ze in haar gedachten toch weer Victor beschouwt als iemand die het niet snapt.
Wat zien we nu in deze dynamiek?
Wij zien Yara die haar product probeert te verkopen. Dat begint al bij haar voorbereiding: een voorbereiding met als doel hoe ze Victor kan manipuleren om haar product te verkopen. Als Victor objectief kijkt naar het product met in zijn achterhoofd dat zijn doelgroep hier niet op zit te wachten en de vraag stelt waarom hij deze schoenen zou kopen, raakt Yara geïrriteerd en beticht hem ervan dat hij het niet snapt. Als Victor Yara hierop aanspreekt en vraagt wat hij van die opmerking moet vinden, dan ontkent Yara dat ze die opmerking gemaakt heeft. Maar in haar gedachten gelooft ze nog steeds dat Victor het niet snapt.
Yara laat hier een overlevingsmechanisme zien om te voorkomen dat zij gaat geloven dat ze niet goed genoeg is. Alleen diep vanbinnen gelooft zij dat zij niet goed genoeg is en wil zij door manipulatie en iemand af te branden de ander laten geloven dat zij goed genoeg is en dat die ander niet goed genoeg is als die ander niet met haar in zee wil gaan.
Herken jij jezelf erin dat jij gaat geloven wat de ander zegt als die ander zegt dat je het niet snapt?
Voel jij dat gevoel van niet goed genoeg zijn als je ingaat tegen iemand die de verwachting heeft dat jij die ander altijd gelijk moet geven?
Als het antwoord op een van deze vragen „ja” is, weet dan dit: jij bent goed genoeg zonder de voorwaarden van die ander, ook als die ander jou wil aanpraten dat jij niet goed genoeg zou zijn.
Erkenning begint bij jezelf erkennen, en als je dat kunt, dan ontstaat de ruimte om de ander te erkennen. In dat geval hoef je de erkenning door een ander ook niet meer na te jagen.
