We leven in een tijd waarin mensen zeggen voor dialoog te zijn, maar niet lijken te begrijpen wat een dialoog werkelijk is.
Of het nu op social media is of in het dagelijks leven — de meeste gesprekken draaien niet om verbinding, maar om bevestiging.
Mensen zijn vooral bezig met gezien worden, in plaats van de ander daadwerkelijk te zien.
Door de focus op gezien worden ontstaat er geen dialoog; er ontstaat slechts het vertellen van je verhaal — wat je allemaal hebt doorstaan — zodat je veren ontvangt die bevestigen dat je wel goed bent.
Degenen die het hardst schreeuwen en op het basisgevoel kunnen inspelen, krijgen de meeste veren.
Degenen die op een dieper gevoel inspelen, worden slechts door een kleine groep gezien.
Een dialoog aangaan om gezamenlijk te groeien zit er dan niet in, omdat mensen vooral bezig zijn met zichzelf te laten zien.
Zo blijven velen gevangen in een continu overlevingsproces: de drang om te bewijzen dat ze goed genoeg zijn.
En juist dit overlevingsproces houdt onderscheid en strijd in stand — ondanks de goede wil van velen om het anders te doen.
Een eerste stap naar echte verandering is de ander daadwerkelijk leren zien en echt luisteren.
Of beter gezegd: dat is de tweede stap.
De eerste stap is dat wij, als mens, onszelf leren zien als goed genoeg, zonder voorwaarden.
Want wie weet dat hij of zij goed genoeg is zonder voorwaarden, weet ook dat de ander goed genoeg is zonder voorwaarden.
In dat bewustzijn verdwijnt strijd, en ontstaat de ruimte om werkelijk te luisteren.
Dát is waar dialoog begint — en waar groei mogelijk wordt.
De mening van Naldje 