Het is maandagochtend. De klok heeft 9:00 uur geslagen.
Het eerste kwartaal is geweest. Dit betekent dat Stefan zich mag opmaken voor een functioneringsgesprek met Arthur. Arthur is zijn manager.
Stefan maakt zich geen zorgen over dit gesprek. Hij heeft het afgelopen kwartaal goed gepresteerd. Hij heeft alles gedaan wat Arthur van hem vroeg.
Stefan zit op zijn plek te wachten totdat Arthur hem komt halen voor het gesprek.
Arthur is nog in gesprek met Victor. Victor is een nieuwe collega-manager van Arthur. Arthur vindt Victor behoorlijk vervelend. Arthur vindt de werkwijze van Victor als manager niet goed. Hij vindt dat Victor te veel ruimte geeft aan zijn team, waardoor door de blik van Arthur de medewerkers in het team van Victor niet serieus bezig zijn met hun werk. Arthur probeert Victor duidelijk te maken dat je niet zo een team moet leiden, maar dat de medewerkers duidelijkheid nodig hebben over wat ze wel en niet mogen doen. Arthur vindt dat het team van Victor haar verantwoordelijkheid niet neemt, ondanks dat het team van Victor wel het best presteert.
Arthur voelt dat Victor niet naar hem luistert. Hierdoor wordt hij boos en probeert hij zich in te houden. Het is inmiddels 9:05 uur en hij zou om 9:00 uur het gesprek hebben met Stefan. Arthur geeft aan bij Victor dat hij nu echt verder moet en dat hij later verder met het gesprek wil gaan met Victor. Arthur voelt namelijk oneerlijkheid dat Victor het best presterende team heeft, dat ook nog eens een hele slechte discipline heeft, terwijl zijn team strak geleid wordt, maar veel slechter presteert.
Arthur loopt nu naar Stefan toe om hem te halen voor het functioneringsgesprek.
Zij lopen samen naar een meetingruimte. Stefan gaat zitten in de ruimte met zijn rug naar de deur. Arthur doet de deur dicht en biedt Stefan zijn excuses aan dat hij wat langer moest wachten. Arthur geeft aan dat Stefan wat langer moest wachten omdat Victor weinig snapt van het echt leidinggeven aan een team. Arthur vertelt Stefan dat hij niet snapt hoe iedereen zo tevreden is met het team van Victor. Niemand in dat team heeft discipline, waardoor anderen harder moeten werken naar het oordeel van Arthur. Stefan beaamde dit door aan te geven dat hij inderdaad herkent dat hij zelf ook harder moest werken en dat het lijkt alsof de medewerkers uit het team van Victor zo relaxed zijn en heel weinig lijken te doen. Maar wat Stefan niet durft aan te geven bij Arthur, is dat hij toch wel een beetje jaloers is op het andere team dat een teamleider heeft als Victor. Stefan ziet hoe Victor zijn medewerkers daadwerkelijk ziet, waardoor het lijkt dat de medewerkers in het team van Victor in weinig tijd veel werk kunnen verzetten. Stefan durft dit niet aan te geven bij Arthur uit angst dat Arthur hemzelf naar beneden gaat halen of misschien zelfs ontslaan.
Arthur vervolgt het gesprek door aan Stefan te vragen hoe hij zelf vond dat zijn werk het afgelopen kwartaal gedaan was. Stefan gaf aan dat hij zelf vond dat het goed ging, dat hij alle opdrachten die hij ontving van Arthur goed heeft afgerond.
Hierop reageerde Arthur dat hij inderdaad vond dat Stefan de opdrachten gedaan had, maar dat Stefan niet altijd heel secuur was, vaker minder secuur dan secuur. Stefan schrok van deze opmerking. Hij had dat niet zien aankomen. Hij verlamde hierdoor. Arthur geeft Stefan aan dat hij verwacht dat hij veel secuurder is bij het uitvoeren van nieuwe opdrachten, want anders stevent hij af op een oordeel waaruit blijkt dat ontwikkeling vereist is. Hoewel Stefan het niet eens is met het oordeel van Arthur, geeft hij Arthur gelijk door aan te geven dat hij in het vervolg veel secuurder zal optreden bij volgende opdrachten. Stefan hoopt hiermee dat Arthur hem ziet staan en erkent voor zijn harde werken.
Arthur geeft aan: “Laten we dan nu deze afspraak maken: dat als jij een volgende opdracht ontvangt, je deze secuur afrondt.” Stefan geeft aan dat hij akkoord is met deze afspraak.
De onzichtbare ketting van goedkeuring
Wat hier feitelijk gebeurt, is een overdracht van onzekerheid. Arthur voelt zijn macht wankelen door het succes van zijn autonome collega Victor en herstelt zijn eigen wankele eigenwaarde door zijn medewerker Stefan klein te houden. Stefan accepteert de ketting die hem wordt omgehangen, in de hoop dat als hij nog harder rent, hij ooit ‘echt’ gezien zal worden.
Maar erkenning die je moet verdienen door jezelf weg te cijferen, is geen erkenning. Het is aanpassing.
Herken jij jezelf in dit gesprek?
De verlamming van Stefan: Zit jij aan die tafel en voel je je eigen waarneming wegvloeien omdat je de goedkeuring van je manager harder nodig hebt dan je eigen waarheid?
De klem van Arthur: Voel jij de behoefte om anderen ‘secuurder’ te maken of strakker aan te lijnen, simpelweg omdat de vrijheid van een Victor jou onzeker maakt over je eigen methode?
Of je nu de gijzelnemer bent of de gijzelaar: beiden zitten vast in een systeem van voorwaardelijke eigenwaarde. De weg naar buiten loopt niet via ‘nog beter je best doen’ of ‘nog meer controle’. Het loopt via de integratie van wie je werkelijk bent.
Stop met de estafette-race naar andermans goedkeuring. Ben je klaar om de regie terug te pakken en te ontdekken wie je bent als je niet langer hoeft te pleasen of te controleren? Zet vandaag de stap naar een nieuwe realiteit.
Zet hier de stap naar jouw onvoorwaardelijke eigenwaarde:
https://authenticshadow.com/verdiep/
De mening van Naldje 